W żywieniu psów i kotów, terminem „technologia produkcji” określa się sposób, w jaki surowce zostają przekształcone w gotowy produkt trafiający do miski zwierzęcia. Dla wielu opiekunów jest to temat niejasny, a czasem wręcz budzący niepokój. Puszka kojarzy się z czymś „mocno przetworzonym”, poddanym wielokrotnej obróbce, pozbawionym wartości odżywczych. Tymczasem w przypadku karm mokrych rzeczywistość wygląda znacznie prościej.
Warto zacząć od tego, jak faktycznie wygląda proces produkcji karmy mokrej.
Proces ten jest krótki i technologicznie nieskomplikowany. Najpierw przygotowywany jest wsad – czyli mieszanka mięsa, podrobów, tłuszczów, ewentualnych dodatków roślinnych, czyli warzyw lub owoców, składników mineralno-witaminowych oraz dodatków funkcjonalnych. To etap kluczowy, ponieważ jakość gotowego produktu zależy bezpośrednio od jakości użytych surowców. Nie da się wyprodukować dobrej karmy z przeciętnych składników.
Po przygotowaniu wsadu mieszanka trafia bezpośrednio do puszki. I to moment, który często bywa błędnie interpretowany. Karma mokra w postaci mielonki czy pasztetu nie jest wcześniej gotowana, suszona ani formowana w wysokim ciśnieniu. Nie przechodzi kilku etapów intensywnej obróbki. Surowa mieszanka zostaje umieszczona w opakowaniu i zamknięta.
Kolejnym – i jedynym – etapem obróbki cieplnej jest sterylizacja. Odbywa się ona już w zamkniętej puszce. To właśnie wtedy karma jest gotowana. Tylko raz. Proces ten ma na celu zapewnienie bezpieczeństwa mikrobiologicznego oraz trwałości produktu bez konieczności stosowania sztucznych konserwantów. Po zakończeniu sterylizacji puszka jest chłodzona, etykietowana i gotowa do dystrybucji.
I na tym proces się kończy ✅
W porównaniu do karm suchych, które poddawane są mieleniu, mieszaniu, ekstruzji w wysokiej temperaturze i ciśnieniu, suszeniu, a następnie natłuszczaniu i aromatyzowaniu – technologia karm mokrych jest znacznie prostsza i krótsza.
Dlaczego więc wśród opiekunów pojawiają się obiekcje? Najczęstsze wątpliwości dotyczą trzech kwestii:
👉 obawy przed „mocnym przetworzeniem”,
👉 strachu przed konserwantami,
👉 przekonania, że wysoka temperatura niszczy wszystkie wartości odżywcze.
Warto te wątpliwości uporządkować.
1. Po pierwsze – stopień przetworzenia. Sama obecność puszki nie oznacza intensywnej ingerencji technologicznej. Wręcz przeciwnie – hermetyczne zamknięcie umożliwia zastosowanie jednorazowej sterylizacji i rezygnację z chemicznych utrwalaczy. To opakowanie pozwala uprościć proces, a nie go komplikować.
2. Po drugie – konserwanty. Prawidłowo przeprowadzona sterylizacja eliminuje drobnoustroje i zabezpiecza produkt. W efekcie dobrze wyprodukowana karma mokra nie wymaga dodatku sztucznych konserwantów.
3. Po trzecie – wartość odżywcza. Każda obróbka cieplna wpływa na część witamin wrażliwych na temperaturę. Dlatego odpowiedzialny producent bilansuje recepturę w taki sposób, aby gotowy produkt – po procesie sterylizacji – nadal spełniał normy żywieniowe i pokrywał zapotrzebowanie psa lub kota. Kluczowe jest tutaj doświadczenie w opracowywaniu receptur oraz kontrola parametrów procesu.
Nie bez znaczenia jest również zawartość wody. Karmy mokre, dzięki wysokiej wilgotności, wspierają prawidłowe nawodnienie organizmu, co ma szczególne znaczenie u kotów oraz psów o niskim poborze wody. Forma mokra jest także bardziej naturalna pod względem konsystencji i często lepiej akceptowana przez zwierzęta.
Świadomy opiekun powinien więc patrzeć nie na sam fakt „puszki”, lecz na:
👉 jakość surowców,
👉 przejrzystość składu,
👉 doświadczenie producenta,
👉 sposób bilansowania receptury.
W przypadku karmy Nutrivida proces produkcyjny opiera się właśnie na tej prostocie: przygotowanie starannie dobranego wsadu, umieszczenie w puszce i jednorazowa sterylizacja. Bez wieloetapowego przetwarzania. Bez zbędnych technologicznych dodatków. Bez chemicznych konserwantów.
Technologia nie musi być skomplikowana, aby była skuteczna. Czasem to właśnie jej prostota stanowi największą wartość.
A w żywieniu psów i kotów – podobnie jak w wielu innych obszarach – jakość zaczyna się od surowca, ale równie mocno zależy od tego, w jaki sposób zostanie on przetworzony.
